Es war solches Mons. Marchand, welcher bey seiner Anwesenheit in Dreßden, und da sich der Herr Hof-Compositeur ebenfalls daselbst befand, auf Veranlassen und Befehl einiger Großen des dasigen Hofs, von dem letztem zum Versuch, und  Gegeneinanderhaltung beyderseitiger Stärke, auf dem Clavier, durch ein höfliches Schreiben aufgefordert wurde, sich auch anheischig  machte, verlangter massen zu erscheinen.

Die Stunde, da zwey grosse Virtuosen eins mit einander wagen sollten, erschien. Der Herr Hof-Compositeur, benebst denenjenigen, so bey diesem musicalischen Wettstreite Richter seyn sollten, erwarteten den Gegenpart ängstlich, aber vergebens.
Man brachte endlich in Erfahrung, daß selbiger bey früher Tageszeit mit der geschwinden Post aus Dreßden verschwunden war.
Sonder Zweifel mochte der sonst so berühmte Franzose seine Kräffte zu schwach befunden haben, die gewaltigen Angriffe seines erfahrnen und tapffern Gegners auszuhalten.

Ik heb het hier over Monsieur Marchand. Tijdens zijn verblijf in Dresden —de heer Hofcomponist was daar eveneens— werd hij op instigatie en bevel van enkele hooggeplaatsten van het aldaar gevestigde hof, door laatstgenoemde [sc. Bach ] middels een hoffelijk schrijven uitgenodigd (auffordern = uitnodigen, uitdagen, sommeren) voor een proeve van bekwaamheid en een vergelijking van hun beider krachten (vermogen, kundigheid ) op het klavier. Deze verklaarde zich bereid (verbond er zich toe ) om conform het verzoek te verschijnen.
Het uur waarop twee grote virtuozen de strijd met elkaar zouden aangaan, brak aan. De heer Hofcomponist wachtte, samen met degenen die bij deze muzikale wedstrijd als scheidsrechter zouden optreden, vol spanning maar tevergeefs op de tegenpartij.
Men kwam er tenslotte achter dat deze [ sc. Marchand ] in de vroege ochtend met de snelle postkoets uit Dresden was vertrokken.
Ongetwijfeld zal de anders zo beroemde Fransman zijn krachten te gering hebben bevonden om de geweldige aanvallen van zijn ervaren en dappere tegenstander te kunnen weerstaan.

Das 1717. Jahr gab unserm schon so berühmten Bach eine neue Gelegenheit noch mehr Ehre einzulegen. Der in Franckreich berühmte Clavierspieler und Organist Marchand war nach Dreßden gekommen, hatte sich vor dem Könige mit besonderm Beyfalle hören lassen, und war so glücklich, daß ihm Königliche Dienste mit einer starken Besoldung angeboten wurden. Der damahlige Concertmeister in Dreßden, Volumier, schrieb an Bachen, dessen Verdienste ihm nicht unbekannt waren, nach Weymar, und lud ihn ein, ohne Verzug nach Dreßden zu kommen, um mit dem hochmüthigen Marchand einen musikalischen Wettstreit, um den Vorzug, zu wagen. Bach nahm diese Einladung willig an, und reisete nach Dreßden. Volumier empfing ihn mit Freuden, und verschaffete ihm Gelegenheit seinen Gegner erst ver|borgen zu hören. Bach lud hierauf den Marchand durch ein höfliches Handschreiben, in welchem er sich erbot, alles was ihm Marchand musikalisches aufgeben würde, aus dem Stegreife auszuführen, und sich von ihm wieder gleiche Bereitwilligkeit versprach, zum Wettstreite ein. Gewiß, eine grosse Verwegenheit! Marchand bezeigte sich dazu sehr willig. Tag und Ort, wurde, nicht ohne Vorwissen des Königes, angesetzet. Bach fand sich zu bestimmter Zeit auf dem Kampfplatze in dem Hause eines vornehmen Ministers ein, wo eine grosse Gesellschaft von Personen vom hohen Range, beyderley Geschlechts, versammelt war. Marchand ließ lange auf sich warten. Endlich schickte der Herr des Hauses in Marchands Quartier, um ihn, im Fall er es etwan vergessen haben möchte, erinnern zu lassen, daß es nun Zeit sey, sich als einen Mann zu erweisen. Man erfuhr aber, zur größten Verwunderung, daß Monsieur Marchand an eben demselben Tage, in aller Frühe, mit Extrapost aus Dreßden abgereiset sey. Bach der also nunmehr allein Meister des Kampfplatzes war, hatte folglich Gelegenheit genug, die Stärcke, mit welcher er wider seinen Gegner bewafnet war, zu zeigen. Er that es auch, zur Verwunderung aller Anwesenden. Der König hatte ihm dafür ein Geschenk von 500 Thalern bestimmet: allein durch die Untreue eines gewissen Bedienten, der dieses Geschenk besser brauchen zu können glaubte, wurde er drum gebracht, und mußte die erworbene Ehre, als die einzige Belohnung seiner Bemühungen mit sich nach Hause nehmen. Sonderbahres Schiksal! Ein Franzose läßt eine ihm angebothene dauerhafte Besoldung, von mehr als einem Tausend Thaler freywillig im Stiche, und der Deutsche, dem jener doch durch seine Flucht, augenscheinlich den Vorzug einräumet, kann nicht einmal eines ihm von der Gnade des Königs ein für allemahl zugedachten Geschencks theilhaftig werden. Uebrigens gestund unser Bach dem Marchand den Ruhm einer schönen und sehr netten Ausführung gerne zu. Ob aber Marchands Müsetten für die Christnacht, deren Erfindung und Ausführung ihm in Paris den meisten Ruhm zu Wege gebracht haben soll, gegen Bachs vielfache Fugen vor Kennern würden haben Stand halten können; das mögen diejenigen, welche beyde in ihrer Stärcke gehöret haben, entscheiden.

Het jaar 1717 gaf onze al zo beroemde Bach een nieuwe gelegenheid nog meer eer te behalen. De in Frankrijk beroemde klavierspeler en organist Marchand was naar Dresden gekomen, had zich aan de Koning met bijzondere bijval laten horen, en was zo gelukkig, dat hem een koninklijk dienstverband met een forse salariëring werd aangeboden. De toenmalige concertmeester in Dresden, Volumier, schreef aan Bach, wiens verdiensten hem niet onbekend waren, in Weimar, en nodigde hem uit, onverwijld naar Dresden te komen, om met de hoogmoedige Marchand een muzikale wedstrijd, aan wie men de voorkeur gaf, te wagen. Bach nam de uitnodiging gewillig aan, en reisde naar Dresden. Volumier ontving hem met vreugde, en bood hem de gelegenheid zijn tegenstander eerst verstopt te beluisteren. Bach nodigde hierop Marchand met een hoffelijke, handgeschreven brief, waarin hij aanbood, alles wat Marchand hem aan muzikale zaken zou voorleggen, voor de vuist weg uit te voeren, en zich door hem van diens kant een gelijke bereidwilligheid liet beloven, voor een wedstrijd uit. Voorwaar, een groot waagstuk! Marchand toonde zich daartoe bereid.. Dag en uur werd, niet zonder voorkennis van de Koning, vastgesteld. Bach was op de bepaalde tijd op de plaats van de strijd in het huis van een voorname minister waar zich een groot gezelschap van personen van hoge rang, van beiderlei geslacht verzameld had. Marchand liet lang op zich wachten. Uiteindelijk stuurde de heer des huizes een boodschap naar Marchand's huis, om hem, als hij het misschien vergeten mocht hebben, eraan te herinneren, dat het tijd was, zich een man te betonen. Men hoorde echter tot zijn grote verwondering, dat Monsieur Marchand diezelfde dag, in alle vroegte, met een extra postkoets uit Dresden was afgereisd. Bach, die nu aldus meester van het strijdperk was, had daardoor gelegenheid genoeg, de kracht waarmee hij tegen zijn tegenstander bewapend was, te tonen. Hij deed het ook, tot verwondering van alle aanwezigen. De Koning had voor hem een geschenk van 500 thaler bestemd: maar door de ontrouw van een zekere dienaar, die dit geschenk beter dacht te kunnen gebruiken, werd het hem door de neus geboord, en moest hij de verworven eer als enige beloning voor zijn inspanningen mee naar huis nemen. Vreemd noodlot! Een Fransman laat een hem aangeboden salaris van meer dan duizend thaler vrijwillig in de steek, en de Duitser, die hem gezien zijn vlucht blijkbaar de loef afsteekt kan niet eens een hem door de genade des Konings toebedacht geschenk deelachtig worden. Overigens stond Bach Marchand de roem van een mooie en zeer zorgvuldige uitvoering gaarne toe. Of echter Marchands musettes voor de Kerstnacht, waarvan de uitvinding en uitvoering hem in Parijs de meeste roem moet hebben gebracht, tegen Bachs veelzijdige Fuga's voor de kenners stand gehouden zouden hebben; dat mogen diegenen die beide in hun volle kracht gehoord hebben, beslissen